پاییز سبز

یدالله رویایی: پاییز سبز (کانون پرورش فکری)

پاییز سبز

زمین فصاحت برگ چنار را

به باد خسته‌ی پاییز می‌سپرد

هوا ترنم سودایی شکفتن را

ز نبض بی‌تپش خاک می‌گرفت.

غروب حرف خودش را

به گوش جنگل خاموش گفته بود

و شیروانی لال

میان دوده‌ی افشان شب شبح می‌شد.

میان درهم هذیان من، دو شعله‌ی سبز

نشست

به روی شیشه‌ی تار

ملال پرده شکست

و از حقیقت اشیا بوی شک برخاست

و با حقیقت اشیا بوی او پیوست.

تمام پنجره‌ی من

خیال او شده بود

تمام پوستم از عطر آشتی بیمار

تمام ذهن من از نور و نسترن سرشار.

من از رطوبت سبز نگاه او دیدم

که در نهایت چشمش کبوتر دل من

قلمرویی ز برهنه‌ترین هواها داشت

و اشتیاق تب‌آلود بام‌های بلند

در آفتاب ز پرواز دور او می‌سوخت.

ز روی پنجره‌ی من

خیال او پر زد

و شب ادامه گرفت

و من ادامه گرفتم.

از مجموعه‌ی «من از دوستت دارم»