ری‌را

نیما یوشیج: ری‌را (کانون پرورش فکری)

ری‌را

«ری را» . . . صدا می‌آید امشب

از پُشت «کاچ» که بند آب

برق سیاه‌تابش تصویری از خراب

در چشم می‌کشاند

گویا کسی‌ست که می‌خواند.

اما صدای آدمی این نیست.

با نظم هوش‌ربایی، من

آوازهای آدمیان را شنیده‌ام

در گردش شبانی سنگین؛

ز اندوه‌های من

سنگین‌تر.

و آوازهای آدمیان را یکسر

من دارم از بر.

یک‌شب درون قایق، دلتنگ

خواندند آنچنان؛

که من هنوز هیبت دریا را

درخواب می‌بینم.

ری‌را. ری‌را . . .

دارد هوای آن‌که بخواند.

درین شب سیا.

او نیست با خودش،

او رفته با صدایش، اما

خواندن نمی‌تواند.

۱۳۳۱