خنده‌ی سرد

نیما یوشیج: خنده‌ی سرد (کانون پرورش فکری)

خنده‌ٔ سرد

صبحگاهان که بسته می‌ماند

ماهی آبنوس در زنجیر،

دُم طاووس پر می‌افشاند،

روی این بام تن بشُسته ز قیر.

چهره‌سازان این سرای دُرشت،

رنگ‌دان‌ها گرفته‌اند به کف.

می‌شتابد ددی شکافته پُشت،

بر سر موج‌های همچو صدف.

خنده‌ها می‌کُنند از همه سو،

بر تکاپوی این سحرخیزان.

روشنان سر به‌سر در آب فرو،

به یکی موی گشته آویزان.

دلربایان آب بر لب آب

جای بگرفته‌اند.

رهروان با شتاب و در تک‌و تاب

پای بگرفته‌اند.

لیک باد دمنده می‌آید

سرکش و تُند

لب از این خنده بسته می‌ماند

هیکلی ایستاده می‌پاید.

صبح چون کاروان دُزد زده

می‌نشیند فسرده

چشم بر دزد رفته می‌دوزد

خنده‌ٔ سرد را می‌آموزد.

اسفند ۱۳۱۹